อีกหนึ่งเวบดองที่โดน bookmark ทิ้งไว้นานแล้ว วันนี้ได้มีโอกาสจัดระเบียบ feed ในเครื่องก็เลยได้เจอบทความนี้
เห็นแค่นี้คงยังไม่มีอะไร บังเอิญไปเห็นความคิดเห็นด้านล่าง
“ประเด็นต่างๆ ที่คุณพี่วีร์เปิดประเด็นมา โดยเฉพาะประเด็นวิชาออกแบบรถยนต์ แม้กระทั่งตัวผม(ศิษเก่า)ที่เคยเรียนมา1เทอม ก็ไม่ทราบถึงความชัดเจนเช่นกันครับ แต่ไม่ใช่ไม่ดีนะ 
แค่ไม่ชัดเจนในด้าน objectiveของรายวิชานี้ในแง่วิชาชีพ
…แต่โดยรวม chapter นี้ทำให้ผมคิดถึงคณะเป็นอย่างยิ่ง อ.โม สบายดีนะครับ”
ทำไมหว่า มีอะไรเกี่ยวกับเรื่องการออกแบบรถ ว่าแล้วก็ลองฟังบทสัมภาษณ์ (เป็นไฟล์เสียงนะครับ ใครเคยฟังพวก podcast คงเข้าใจ) บทสัมภาษณ์ยาวเอาการ ฟังแล้วค่อนข้างหงุดหงิดใจเล็กน้อยในหลายๆจุด
พิธีกรเหมือนจะรู้ว่าอาจารย์โมทนาเป็นอาจารย์ในสาขาเฟอร์นิเจอร์ ไม่ใช่สายยานยนต์ แต่ยกเรื่องการออกแบบรถมาถามเยอะมาก เริ่มประเด็นมาก็เข้าเรื่องโอกาสในการทำงานออกแบบที่ฮอนด้าในไทย ซึ่งพิธีกรตั้งคำถามชี้นำ เรื่องเกี่ยวกับความด้อยโอกาสในการจะได้ทำงานออกแบบรถของนักเรียนไทย ผมไม่รู้จักคนสัมภาษณ์ แต่เรื่องนี้ในฐานะสื่อผมถือว่าไม่รับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองพูดมาก ถ้าเด็กซักคนมาฟังแล้วเชื่อ เด็กคนนั้นอาจจะไม่มาเรียนในสายที่ตัวเองรักเพราะไม่มั่นใจในความมั่นคงของอนาคตรึเปล่า? อาจารย์โมทนา เท่าที่ฟัง ก็พยายามคำถามตอบได้ดีที่สุดเท่าที่คนจากสายงานอื่นจะตอบได้แล้วล่ะครับ
เชื่อว่าถ้าเป็นคนในสายงานออกแบบรถจริงฟังแล้วน่าจะเซ็งในหลายๆคำถาม ซึ่งผมว่าบางเรื่องมันก็จริง แต่มันเหมือนคำถามจากคนที่ไม่เข้าใจงานออกแบบรถ ฟังแล้วก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาจริงจัง ผมว่าบทสัมภาษณ์นี้ ถ้าไม่รู้เรื่องจริงๆ ไม่ต้องคุยกันเรื่องรถและงานออกแบบรถก็ได้นะครับ เป็นบทสัมภาษณ์เรื่องงานประกวดเฟอร์นิเจอร์จากอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญในสายงานเฟอร์นิเจอร์ไปก็ได้
UPDATE: จากตอนเช้าถึงตอนเย็น กลับมาอ่านดู ผม ‘เอียง’ ไปทางรถจริงตามความคิดเห็นที่ทักท้วงไว้ด้านล่าง และอาจจะเอียงมากไปจนทำให้ใส่อารมณ์กับคำวิจารณ์ นั่นถูกแล้วครับ ยอมรับความไม่เป็นกลางของตัวเองและขอโทษถ้าทำให้ทุกคนที่เข้ามาอ่านรู้สึกไม่ดี แต่คำพูดถูกพูดไปแล้ว คนสัมภาษณ์ออกมาขอโทษแล้วอย่างดี เชื่อว่าใครที่เข้ามาอ่านคงไม่มีใครเข้าใจใครผิดอีก ยินดีรับฟังทุกความเห็นครับ ขอบคุณมาก
สำหรับคุณวีร์ พิธีกร ไม่ต้องกลัวโดนด่าฟรีครับ ผมกำลังพยายามแก้ไขเรื่องเข้าใจผิดเกี่ยวกับโอกาสของสายงานออกแบบรถและเตรียม post ใน Thaicardesign เรื่องคราวนี้เป็นตัวกระตุ้นที่ดีมากครับ ขอบคุณอีกครั้ง
Popularity: 2% [?]
บทความที่คล้ายกัน:
- BMW ต้องการช่วยพัฒนาซอฟท์แวร์ open-source สำหรับอุปกรณ์ในรถ
- ช่วยออกแบบรถคันต่อไปของ Caterham กับ Project Splitwheel
- GTA ช่วยให้เด็กเป็นฮีโร่ (ซะที)
- ช่วยเชียร์ GM หน่อย: ChevroletDesign.com
ขอขอบคุณสำหรับความคิดเห็นและการติติงครับ
ผมขอยอมรับว่าตัวเองทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอในการคุยกับอาจารย์โมทนา ด้วยความที่ไม่ได้ทำการบ้านมามากพอ และหลุดประเด็นมากเกินไปครับ จะปรับปรุงในตอนต่อไปครับ
ขอบคุณครับ
ผมว่าคุไม่ต้องแสดงความคิดเห็นเอียงมากไปก็ดีนะ เป็นสื่อที่ไม่เป็นกลางเท่าไหร่(thaicardesignน่ะ)
ยอมรับว่าทำอะไรตามอารมณ์ครับ กลับมาอ่านอีกทีก็รู้สึกเอียงอย่างที่บอกจริง จะแก้ post แบบ update ให้นะครับ ที่เหลือก็ให้มันตกลงไปหน้าอื่นตามเวลาแล้วกัน
หากใจรักจริง ฝึกให้เก่ง งานถึง ก็มีงานครับ ไม่ต้องกลัว สายนี้คนยังขาดอีกเยอะ
กลุ่มศักยภาพที่สายงานนี้ในประเทศต้องการนะ
- สเกตช์สวยมาก ออกแบบเป็นภาษา สไตลิ่งโดนมาก ตอบโจทย์ การตลาดสะพือตัวรับ : เข้าแบรนด์เนม
- อายุเกิน 31 ฝีมือยังดี : เข้าแบรนด์ย่อย ชุดแต่ง
- ทำได้หมด เป็ดชัดๆ รู้แจ้งแทงตลอดสายพัฒนา : เข้าบ.สายรถอื่นๆ ที่มี R&D นักออกแบบมาเป็นจิ๊กซอตัวสุดท้าย จับพลัดจับผลูได้ทำงานสร้างชื่อ หรือโตในองค์กร
- เป็น Product designer มากกว่า styling : รับงานแบรนด์รถเล็กเช่นพาหนะ โปรเจ็กต์บริษัทชิ้นส่วนใน TAPA, TAPAA
อีกนิดนึงว่า งานรถยนต์ไม่ได้มีแค่ทำ styling sketch สวยอย่างเดียวนะ
Clay/Digital modeler ที่เข้าใจ3D จาก 2D แล้วทำ Surface ได้ class A เลยเนี่ย เขาหากันพลิกแผ่นดิน เพราะหายากมาก
หากไม่ยึดติดว่ารถคันนี้ต้องสเก็ตช์ตรูเท่านั้น(ซึ่งก็แทบเป็นไปไม่ได้หรอก)ก็ลองดูครับ สนุก เผลอๆทะเลาะกับช่างเรื่องเราจะเอาเคลย์แต่ช่างจะทำด้วยโป๊วแบบพี่วิก็ฮาดี
+_+
กลัวอะไรหรอครับกับการเรียนทำรถครับ
กลัวไม่มีงานทำ?
กลัวทำไมครับ นี่มันtotal designทีเดียวนะครับมีทุกอย่างในรถให้คำนึงถึงและออกแบบ
ถ้าผ่านสิ่งที่ยากๆต่างๆในรถแล้วจะกลัวอะไรอีกครับ อะไรก็ทำได้แล้วครับ
ผมว่า สิ่งที่น่ากลัวคือไม่ได้ทำในสิ่งที่รัก แค่สักครั้งในชีวิต
สู้มุ่งมั่นฝึกฝน อย่างเอาจริงเอาจัง แล้วจะได้ดีเองครับ
ยืนยันตามความเห็นที่5
ยืนยันได้ครับมีงาน แต่เขาต้องการคนที่เขาม่นใจครับ